Zwervers in het Dorp

Op de hoek bij de supermarkt in mijn dorp staan nog altijd de daklozen,
maar in 2007 zijn zelfs de daklozen aangepast.
Zo vermoed ik altijd dat de verkoper van de "straatkrant" 's avonds
gewoon in zijn auto stapt en naar huis rijdt.
En aan het einde van de maand krijgt hij een provisie gestort door de uitgever.
Wat dan natuurlijk wel weer een stchting is van gefortuneerde ex-daklozen.
Maar goed, sinds kort zit er nu een echte muzikant naast de, net te smalle, automatische schuifdeuren.
Je kent het wel een klein tafeltje voor het onvermijdelijke schoteltje en
natuurlijk ook voor zijn pakje "merkloze" shag en het kopje koffie zoals
elke morgen aan hem uitgereikt door het lieftallige supermarkt personeel.
Maar wat nou aan dit mannetje opviel,tijdens mijn gehaaste tred naar de schuifdeuren, was zijn muziek; hij zit daar met zijn akoestische gitaar
een aardig partijtje spaanse flamenco's te spelen op niet onverdienstelijke wijze.
Ach .. dacht ik dus dit waardeer ik als muziekliefhebber wel.
Normaal heb ik namelijk niet zo veel op met die handophouders.
Dus op de terugweg gooide ik joviaal een twee euro muntstuk op de schotel en keek hem aan met zo'n blik van; het is voor de muziek want anders kreeg je hem ech niet.
Niets Nada Noppes stoicijns speelde hij door, gek toch dacht ik een lichte hoofdknik had mij al bevredigd, maar echt niets hij keek gewoon door me heen of beter hij keek niet eens op maar tuurde naar zijn snaren alsof hij een echte artiest in opperste concentratie was maar zich echt vergist had in zijn podium.
Dus daar ging mijn sympathie voor flamenco gitaar spelende zwervers weer, ja zo snel ben ik ook wel weer in mijn oordeel.
Hij zit er uiteraard nog steeds, mijn mededorpelingen laten zich ongetwijfeld niet zo makkelijk uit het veld slaan.
Enkele weken later kwam ik langs lopen en nu gebeurde er iets wat mij uiteindelijk in mijn oordeel kon sterken.
Een gebeurtenis waar ik natuurlijk al weken stiekem op gehoopt had, al was het maar iets een valse noot of een stiekeme fles port onder zijn tafel,maar dit was nog sterker.
Terwijl ik aan kwam lopen zie ik opeens onze Paco (naar De Lucia uiteraard) opstaan loopt onder de overkapping vandaan en haalt zijn mobiele telefoon uit zijn zak.
Daar was het beeld dat alle cliche's in 1 keer op zijn kop zette een zwervende straatmuzikant kent niemand maar dan ook niemand die hem op zijn mobieltje gaat bellen.
Hoe zwervend ben je dan waar is de romantiek om in weer en wind alle eindjes aan elkaar te knopen voor je avond eten en misschien een borrel om je warm te houden.
Nee nu was de omzet van het eerste uur wel besteed aan een nieuwe pre paid kaart met bonnetje uiteraard zodat de BTW verrekend kan worden.
Zo zie je maar als ik een vooroordeel heb is er altijd wel een manier om hem bevestigd te krijgen,ziezo